Een nieuwe start... we vliegen erin!

Wat voelt het goed om terug eigenaar te zijn en zelf beslissingen te kunnen nemen!
Zoals o.a. een dode boom verwijderen van ons domein (zie onze houthakker links); dat hoort er nu bij.
2 weken geleden hebben 4 man onze inboedel in 4 dagen ingepakt. Tijdens vorig weekend hadden we tussen voetbalwedstrijden door de tijd om ons eigen huis schoon te maken. Het was een erg vermoeiend weekend met heen & weer rijden tussen hotel en huis. Vorige week hebben de verhuizers dan alles uitgepakt in 2 dagen en sinds woensdag leven we letterlijk tussen de dozen. We storten ons tegenwoordig op karton & papier. Ik garandeer het jullie dat ik geen papier meer kan zien! MAAR we voelen ons hier direct thuis, het is een verademing om terug van een stukje privé te kunnen genieten en onze tuin is buitengewoon zalig om in te vertoeven...

Gisteren heb ik een pruimenboom (Stanley plums, zie foto rechtsboven) gekozen voor mijn Moederkesdag (amper 1 week geleden!) en voor mijn verjaardag ga ik wel nog een ander fruitboompje uitpikken (da's langer geleden!). Het was er gewoon nog niet van gekomen door al die drukte. Maar ik vind een boompje dan ook veel specialer dan een bos rozen. Morgen belooft het een warme dag te worden en dan ga ik nog wat bloemen planten.

Nog 1 weekje Scarborough! 5 jaar voorbijgevlogen...

Vanaf volgende week vrijdag gaan we een ander blad beschrijven: één van eigenaar ipv huurder. Voor we in mei 2005 vernamen dat we naar de States gingen verhuizen, hadden we al enige tijd een architect onder de arm genomen. Hij had reeds verbouwingsplannen voor ons gemaakt. Dat was geld in het water natuurlijk, maar we waren content dat we capabel waren om onze dromen waar te maken. Nu 5 jaar later, een loghome rijker, een grote vriendenkring rijker, zijn we dolenthousiast om aan een nieuw avontuur te beginnen. De kamers in de kelder zijn ondertussen omgetoverd tot een deftige logeerkamer en living. Onder leiding van de eigenaar heeft mijn dappere man geleerd hoe je in een open ruimte muren en een deur steekt en hoe je vloeren legt. De vloer in de logeerkamer hebben ze met z'n twee in 6u gelegd en Serge heeft het voor mekaar gekregen om in 2 dagen gans alleen de vloer van de living te leggen. Ik ben heel trots op hem en hij ook op zichzelf ('t is een man hé!) Ik heb niet alleen muren geschilderd, maar ook een deur en een kast. Wij zijn terecht heel fier op al ons werk! Alles wat je zelf doet, doe je meestal beter!
Deze avond heeft Serge voor de eerste keer al het gras gemaaid. Zie bijhorende foto. Verdere commentaar over hoe leuk hij dit vond is overbodig, denk ik. Door al dat verhuisgedoe kunnen we niet anders dan de voetbal van onze kids tijdelijk te verwaarlozen. Onze jongste zoon is zonet vertrokken richting Bowling Green, staat Ohio, op zo'n 3u rijden van Midland. Hij heeft daar een voetbaltornooi het ganse weekend en komt afhankelijk van de resultaten pas op zondagavond thuis. De oudste heeft nu een voetbalwedstrijd in Holt, op 2u rijden. Zo gaat het elk weekend tegenwoordig. De voetbalmatchen volgen mekaar in razendsnel tempo op en wij kunnen niet gaan supporteren.

De eigenaars van ons huurhuis hebben besloten om het huis nog een paar maanden door te verhuren aan een gezin dat op Paaszondag rond 6u 30 's morgens hun huis door een brand verloren is. Het betrof de familie Glackin met 3 kinderen en een hond. Gelukkig was iedereen ongedeerd, maar wat een trauma hebben die mensen niet te verwerken? Iedereen probeert een handje te helpen en ipv mijn speelgoed aan Goodwill te doneren laat ik het allemaal voor hen staan. Het geeft een goed gevoel om mensen in nood te kunnen helpen. Ook hebben we geluk dat we veel oude kasten gewoon kunnen laten staan zodanig dat die mensen niet teveel hoeven te kopen. Daarbij verkoop ik ook nog enkele oude meubelen zodanig dat we zaken kunnen aankopen die echt bij onze loghome passen. Na deze overgangsperiode wordt het Scarborough huis uiteindelijk dan toch verkocht. Gelukkig hebben we nog niet echt te maken gehad met showings waar je mensen het huis laat zien want dit is echt heel tijdrovend. Wel hebben we de voorbije maanden heel wat moeten verdragen op gebied van restauratiewerken. Zo hebben ze in de keuken, hall en inkom het grijze tapijt vervangen door vloer in bamboe. Ook hebben ze in alle badkamers de lampen vernieuwd en deze week is het venster boven onze voordeur ook vervangen. Het betrof een raam van 150 kg, het precisiewerk van 4 mannen was echt nodig. Ik vond het interessant om te toe te kijken want ik was geïntrigeerd door het soort werk.

Verhuizen binnen 2 weken

Ten huize Devolder is het super druk geworden. Sinds we terug kwamen van een weekje paasvakantie is alles in een draaimolen beland. De logeerkamer in de kelder is bijna af en nu wordt onze living onder handen genomen. In beide kamers worden nieuwe vloeren gelegd. Serge houdt zich daar vooral mee bezig terwijl ik de muren schilder van de badkamer, waskot, slaapkamer, logeerkamer. Ook heb ik de kelderdeur reeds gestaind, dat gebeurt met een vod ipv een verfborstel en ik doe dat in feite graag. Het doet me denken aan mijn keramieklessen waar ik ook kon experimenteren met glazuren. Ook buiten is er veel werk aan de winkel. Zo heb ik bijna al mijn vaste planten uit de tuin van het huurhuis kunnen verplaatsen naar ons huis. Dank zij het goede weer is dit een nog een aangename, toch lastige karwei! Het is een morele opkikker om met bloemen bezig te zijn en ik trek me daar enorm aan op. Na 5 jaar is het ongelooflijk wat een mens allemaal verzamelt. Bureauruimten opruimen is enorm tijdrovend. Daar houden we ons nu mee zoet, we proberen elke avond een paar uurtjes te werken. Uit ervaring hebben we geleerd dat de verhuismannen alles gelijk vertikaal sorteren en willen doorwerken. Geen tijd over om nog te sorteren eens zij het huis binnenstormen. In 3 dagen moet alles ingepakt zijn en ze hebben 2 dagen nodig om alles uit te pakken. Ben benieuwd hoe het gaat verlopen deze keer.

Ik hou jullie op de hoogte!

Cruisen in de Caraïben

We zijn nu al een weekje terug van onze 1ste cruise ervaring. Hoog tijd dus voor een verslagje.

Onze reis begon in Miami in het weekend van 27-28 maart waar we in een hotelletje logeerden op een paar minuten wandelen van het strand. Het Art Deco district dat we voor de 2de keer bezochtten (na 17 jaar) zag er nog altijd naar ons gevoel hetzelfde uit. We hadden prachtig weer en genoten van zon, zee & strand, een prima uitblazer... Op zaterdag fietsten we naar Key Biscane waar we heel graag een tennismatchke van onze landgenoten Justine en/of Kim wilden meepikken, maar helaas speelden geen van beiden op die dag. Bummer! Fietsen in Miami is wel niet zo ontspannend als in San Francisco!
Met het cruiseschip 'Carnival Valor' kozen we voor de volgende bestemmingen: Grand Cayman, Roatan, Belize en Cozumel. De 1ste en laatste dag waren we 'op zee'. In Roatan en Cozumel kon het schip aan wal geankerd zijn, dwz dat we via een grote pier van het schip konden wandelen. Voor de andere bestemmingen gingen we via boten aan wal. Dit kostte natuurlijk meer tijd dan we oorspronkelijk ingeschat hadden.

Ons plan was om in Grand Cayman aan parasailing te doen, maar het weer was een tegenvaller: teveel wind! Jammer! De 1ste dagen hebben we dan maar genoten van idyllische plekjes aan het strand. In Belize stond snorkelen met roggen op het programma. Rainier had een beetje moeite in het begin, maar na een half uurtje genoot ook hij van de talrijke mooie vissen en het koraalrif.

Op een bepaald moment dook onze gids naar de zeebodem en toonde ons een enorm grote hermiet krab. Wij hebben er zo 3 kleine thuis. Deze beestjes zijn erg verlegen, maar toch hadden deze precies zin om vlug eens hallo te zeggen... Daarna was het enorm genieten van de talrijke grote roggen die met z'n 30 of meer zelfs rond ons zwommen in ondiep water. Je kon ze vastnemen en ermee zwemmen als je de truk meehad. Ze voelden super zacht aan, het zijn heel lieve zeedieren die zich graag laten aaien. In Cozumel hebben we terug gesnorkeld maar nu met schildpadden. Het was een buitengewone ervaring. Zo heb ik een reuzeschildpad vanop de bodem zien naar boven zwemmen om lucht te happen. Door deze ervaring was ik totaal mijn groep uit het oog verloren en bij een andere groep beland. De rest van de Devolder klan heeft meer geluk gehad en 3 à 4 schildpadden kunnen bewonderen. Foto's volgen... hopelijk zitten er enkele mooie bij... het is geen makkie om in het water te trekken.

Farewell party van Claudia Bauman (Duitse expat)

Het is al een zeer sportieve week geweest! Elke dag ben ik gaan sporten op DOW EDC. De lessen cardio, turbo kick en booth camp heb ik deze week allemaal gevolgd. Ze worden daar op een hoog niveau gegeven. Vanmorgen ben ik nog speciaal om Claudia nog een laatste maal te zien naar de zumba les geweest en daarna ben ik nog een uurtje gaan tennissen met een Nederlandse dame. Het is genoeg geweest voor één week, maar de kilootjes eraf zijn bij deze mooi meegenomen. Wat ga ik Claudia missen in de lessen turbo kick! Jammer genoeg heb ik haar maar de laatste maanden beter leren kennen. Het klikte direct tussen de 2 Europese dames, vooral in een groep van 30 Amerikanen valt het mentaliteitsverschil serieus op. We zijn beiden heel direct en zeggen gewoon wat op onze lever ligt en we durven beiden ook ne keer ferm uit de bol gaan en extravagante dingen doen of zeggen. Op dinsdagavond was ik dan ook uitgenodigd op haar afscheidsfeest dat doorging in een gekend restaurant in Bay City nl. Atrium. We waren in totaal met 14 dames en de groep was zoals te verwachten internationaal: ladies uit Amerika, Duitsland, België, Argentinië, Engeland, en Italië waren vertegenwoordigd. Waar anders dan in Midland vind je in een groep van 14 liefst 6 verschillende nationaliteiten?

Als afscheidscadeau heb ik via mijn digitaal scrapbook programma Creative Memories maar liefst 12 verschillende pagina's gemaakt. Er waren 7 vriendinnen die me foto's met bijhorende teksten opgestuurd hadden en die heb ik vorig weekend verwerkt tot pagina's (30 op 30cm). In Michaels had ik een mooi album gevonden waar de pagina's perfect inpasten. Op de avond zelf was het groepscadeau dan ook één van de hoogtepunten. Ik had veel fun met het verwerken van allerlei foto's en op de avond zelf dan de gezichten te herkennen en ik had precies het gevoel dat ik die personen al veel langer kende. Ik was enorm gepakt door de inhoud van sommige teksten. "That's the beauty of life", vind ik om te eindigen met een emotionele noot en om mensen te ontmoeten die niet bang zijn om hun ware aard te tonen. Morgen vertrekt Claudia met haar familie terug naar Hamburg na 2 jaar Midland. Ik vind het heel dapper dat ze vandaag nog 2 lessen volgt op EDC. Deze avond gaat er nog een les verdedigingstechnieken door die ze zeker niet wil missen. Maar niet getreurd, ze komt ons nog wel eens bezoeken wanneer haar man hier komt werken. Dus het was dan met een grote glimlach en nog wat geschater dat we tot mekaar zeiden: "tot later"

De avonturen van Yolanda in de States

Sinds 1989 is er de Dow Corning Tennis Classic : een tornooi van het professioneel vrouwentennis dat ondertussen uitgegroeid is tot een mega evenement met meer dan 15 000 fans. Dit jaar hadden we graag een speelster bij ons thuis gehad voor de week, maar de vraag was groter dan het aanbod. Vele speelsters logeren op hotel omdat ze gesponserd zijn of omdat ze niets afwisten van mogelijkheid tot logement bij families. Misschien hebben we meer geluk volgend jaar! We zouden ook heel graag een Franstalige speelster in huis hebben.

Gisteren speelde de 17-jarige Belgische Tamaryn Hendler tegen de Russische Yana Koroleva.

Het werd een 3-setter waarbij de Belgische de 1ste set in de wacht sleepte met 6-3, de 2de en de 3de set verloor met 6-1 en 6-3. We hebben hevig gesupporterd, maar het kon niet baten. De Belgische maakte veel fouten en had het moeilijk na een 5-maanden onderbreking ten gevolge van een ontsteking aan het scheenbeen. We zijn benieuwd hoe ze het in haar dubbel spel zal vanaf brengen later deze week. We volgen haar op de voet!

In de late namiddag gingen we wandelen in de Dow Gardens. We genoten van de 25 glassculpturen van Craig Mitchell Smith. Het was een prachtige zonnige dag met heel veel gelach!

Steak tartare in Café Zinc (Midland)

Sinds onze Hollandse, zeg maar Zeeuws-Vlaamse vrienden Jan & Yolanda vorige week woensdag gearriveerd zijn, hebben we al drukke tijden beleefd. De vrouwen proberen zoveel mogelijk te gaan sporten om er nog een paar kilootjes af te krijgen en stimuleren mekaar. Vrijdag hadden we echter zin in shoppen in Birch Run en om de namiddag gezellig af te sluiten, gingen we naar Café Zinc voor een 'patteetje' met een 'tasje' koffie. Aan deze 2 dialectwoorden hebben een Vlaamse en een Hollandse veel plezier beleefd, want in het AN is dit een taartje met een kopje koffie. Moet je maar eens zelf uittesten. Gewoon hilarisch wat je van mekaar dan opsteekt!
De chefkok van het restaurant had al van de avond tevoren kennisgemaakt met het Nederlands koppel en het ijs was duidelijk gebroken. Vanaf het moment dat we binnenkwamen, werd ik al direct begroet als de Belgische vriendin door de chefkok. Hij had blijkbaar niet veel te doen in de namiddag en besloot op zijn gemak met de 2 dames een babbeltje te slaan.

We bestelden de heerlijke fruittaartjes met koffie en genoten met volle teugen. Op mijn aanvraag kreeg Yolanda een proevertje van het multigranenbrood en toen ik over de lekkere Belgische préparé begon, was de chefkok direct bereid om ons te bedienen met ... inderdaad broodje met préparé. Amper 10' later kregen we dat bord (zie foto) voorgeschoteld en smaken dat het ons deed! Hij zei dat het vroeger op de menukaart stond maar er nu al enige tijd van gehaald werd, zonde vind ik dat! Natuurlijk niet moeilijk te begrijpen, Amerikanen zijn nu éénmaal vies van rauw vlees en eieren.

3 vliegen in een slag; buit van het blitsbezoek: 1 multigranenbrood, 1 chocoladetaart, steak tartare!

En dit terwijl 2 charmante dames gewoon gingen koffiekletsen... Life is good!